همیشه اهمیت محافظان کمتر از محافظ شونده است

و خداوند مانع به نتیجه رسیدن اعمال کافران شدگروه دین و اندیشه: حجت
الاسلام دکتر سوزنچی از اساتید دانشگاه، هر روز یک آیه قرآن را با ترجمه و چند
حدیث تفسیری و چند نکته در تدبر آن آیه منتشر می کند
. بولتن نیوز نیز در
راستای ترویج چنین اقدامات ارزشی این سلسله مطالب را به صورت روزانه منتشر می کند
.



به گزارش خبرنگار بولتن
نیوز
، در مطلب روز ۶ مهر به آیه ۱۲ سوره انفطار پرداخته شده و در آن آمده است:

يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ

سوره انفطار (۸۲) آیه ۱۲

ترجمه

که می‌دانند آنچه می‌کنید.

حدیث

زندیق (=کافر)ی نزد امام صادق ع آمد و سوال و جوابهایی
رد و بدل شد. از جمله اینکه
:

پرسید: علت این چیست که فرشتگانی را بر بندگانش
مامور کرد که کارهای خوب و بد آنها را می نویسند، در حالی که خداوند سرّ و مخفی‌تر
از آن را می‌داند؟

فرمود: تا بندگان را به عبودیت نزدیکتر گرداند و آنها [= فرشتگان] را شاهدانی بر خلایق قرار دهد
تا بندگان نسبت به اطاعت خدا مراقبت و مواظبت بیشتری داشته باشند و نسبت به معصیت او
خودداری‌شان شدیدتر شود؛ و چه بسیار بنده‌ای که تصمیم به معصیتی می‌گیرد پس جایگاه
این دو فرشته را در نظر می‌آورد و مراعات آنها را می‌کند و خویشتن‌داری می‌ورزد و با
خود می گوید پروردگاریم و فرشتگانی که بر گماشته‌شده‌اند می‌بییند و بعدا شهادت خواهند
داد

الإحتجاج على أهل اللجاج (للطبرسي)، ج‏۲، ص۳۴۹

رُوِيَ عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ أَنَّهُ قَالَ:
مِنْ سُؤَالِ الزِّنْدِيقِ الَّذِي أَتَى أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع‏

قَالَ فَمَا عِلَّةُ الْمَلَائِكَةِ الْمُوَكَّلِينَ
بِعِبَادِهِ يَكْتُبُونَ عَلَيْهِمْ وَ لَهُمْ وَ اللَّهُ عَالِمُ السِّرِّ وَ مَا
هُوَ أَخْفَى؟

قَالَ اسْتَعْبَدَهُمْ بِذَلِكَ وَ جَعَلَهُمْ شُهُوداً
عَلَى خَلْقِهِ لِيَكُونَ الْعِبَادُ لِمُلَازَمَتِهِمْ إِيَّاهُمْ أَشَدَّ عَلَى طَاعَةِ
اللَّهِ مُوَاظَبَةً- وَ عَنْ مَعْصِيَتِهِ أَشَدَّ انْقِبَاضاً وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ
يَهُمُّ بِمَعْصِيَتِهِ فَذَكَرَ مَكَانَهُمَا فَارْعَوَى وَ كَفَّ فَيَقُولُ رَبِّي
يَرَانِي وَ حَفَظَتِي عَلَيَّ بِذَلِكَ تَشْهَدُ

حدیث

امیرالمومنین ع در خطبه‌ای فرمودند :بندگان خدا! هشدار از روزی كه در آن اعمال را وارسی کنند، تشويش و اضطراب
در آن فراوان، و کودکان در آن پیر گردند
.

بندگان خدا! بدانيد كه از خودتان بر شما رصد می‌شود
و از جوارح و اعضایتان شما را زیر نظر می‌گیرند و حافظان راست و درستی اعمال شما را
و شماره نَفَس‌هایتان را حفظ می‌کنند؛ نه شبى سياه شما را از آنان مى‏پوشاند، و نه
درى استوار پنهان كردنتان تواند. بدرستی که فردا به امروز نزديك است. امروز با آنچه
در آن است مى‏رود، و فردا مى‏آيد و بدان مى‏رسد

نهج‌البلاغه، خطبه۱۵۷

قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع
عِبَادَ اللَّهِ احْذَرُوا يَوْماً تُفْحَصُ
فِيهِ الْأَعْمَالُ وَ يَكْثُرُ فِيهِ الزِّلْزَالُ وَ تَشِيبُ فِيهِ الْأَطْفَالُ
اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّ عَلَيْكُمْ رَصَداً مِنْ أَنْفُسِكُمْ وَ عُيُوناً
مِنْ جَوَارِحِكُمْ وَ حُفَّاظَ صِدْقٍ يَحْفَظُونَ أَعْمَالَكُمْ وَ عَدَدَ أَنْفَاسِكُمْ
لَا تَسْتُرُكُمْ مِنْهُمْ ظُلْمَةُ لَيْلٍ دَاجٍ وَ لَا يُكِنُّكُمْ مِنْهُمْ بَابٌ
ذُو رِتَاج‏ وَ إِنَّ غَداً مِنَ الْيَوْمِ قَرِيبٌ يَذْهَبُ الْيَوْمُ بِمَا فِيهِ
وَ يَجِي‏ءُ الْغَدُ لَاحِقاً بِه‏

تدبر

يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ

ما هر کاری کنیم، عده‌ای بزرگوار (کرام) هستند که
ما را می‌بینند و از کارمان آگاهند. قبلا اشاره شد که چنین تعبیری هم انذار و ترساندن
گناهکاران را در دل خود دارد و هم لطف و عنایت به مومنان را.

جنبه انذارگونه‌اش واضح است ، اما
جنبه لطف و عنایتش این است که
:

از باب جلوگیری از ریا، توصیه شده که کار خوب را
طوری انجام دهید که کسی نفهمد. در عین حال، انسان دلش می‌خواهد اگر کار خوبی کرد، دیگران
هم باخبر شوند. پس ما هرچقدر هم کار خوبمان را مخفی کنیم بزرگوارانی هستند که ما را
می‌بینند و از کارمان مطلع می‌شوند و به خاطر کار خوبمان از ما خوششان می‌آید
و حُسنش
در این است که انجام کار جلوی آنها و حتی از باب خوشایند و تشویق آنها، ریا محسوب نمی‌شود
.

اینکه خداوند فرشتگانی هم مامور کرده تا همواره
همراه ما باشند و اعمال ما را ثبت کنند و روز قیامت شهادت دهند، هم بر عظمت و کرامت
انسان دلالت دارد و هم بر قصور و ضعف معرفتی وی
!

اینکه برخی افراد کریم، آن هم نه انسان، بلکه فرشتگانی
که معصوم و عاری از هر گناه و خطایی هستند، تنها کارشان این باشد که همواره همراه و
مراقب ما باشند، نشان می‌دهد که ما چقدر ارزشمندیم! (همیشه اهمیت مراقبان و محافظان
کمتر از اهمیت کسی است که از او محافظت می‌شود)

در عین حال، به قول قُشیری (از عرفای قرن ۵)، این
آیه نشان‌دهنده قصور انسانها از توجه به خداست، چرا که اگر کسی حضور در محضر خداوند
و حشمت و جلال او را درک کند، این برایش در مقام گناه بسیار بازدارنده‌تر و بیشتر موجب
شرمندگی است تا اینکه فرشتگانی در کنار او باشند. (لطايف الإشارات، ج‏۳، ص۶۹۸) یعنی
ما از افراد بزرگوار شرم می‌کنیم، اما از خود خدا شرم نمی‌کنیم
!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *